Taamhane, Tekke'nin birlikte yemek yeme düzenini ve misafir ağırlama kapasitesini gösteren bölümdür.
Osmanlı tekke ve zâviyelerinde yemek, yalnızca bir ihtiyaç değil, düzenin parçasıdır; bu yüzden taamhane yerleşimde belirgin bir yer tutar. Burada amaç, günlük yaşamın sürdürülebilir olmasıdır; Tekke, ancak bu tür işlevsel mekânlarla “kompleks” hâline gelir. Taamhaneyi gezerken, Tekke'nin bir kısmının ibadete, bir kısmının ise günlük organizasyona ayrıldığını daha net görürsünüz. Bu mekân, aynı zamanda Tekke'nin dışarıdan gelenlere de kapı açabilen tarafını anlatır. Her dönemde aynı yoğunlukta kullanılmamış olabilir; fakat varlığı, Tekke'nin uzun süreli ve düzenli işleyişine işaret eder. Ziyaretçi için taamhane, “burada nasıl yaşanıyordu” sorusuna doğrudan cevap veren ender bölümlerdendir. Taamhaneyi, yerleşimin bütünü içinde düşünmek, Tekke'yi tek tek odalardan çok bir hayat düzeni olarak kavramayı kolaylaştırır.
